حرارت بدون آسیب؛ انتخاب درست سشوار و اتو
حرارت به‌خودی‌خود دشمن مو نیست؛ حرارتِ کنترل‌نشده هست. مو از پروتئینی ساخته شده که از حدود ۱۸۰ درجه شروع به تغییر شکل دائمی می‌کند، و بیشتر آسیب‌های «اتو» از ابزاری می‌آید که دماسنج ندارد یا از کاربری که هر روز روی موی نیمه‌خیس اتو می‌کشد. سه معیار برای انتخاب و سه قاعده برای استفاده.
انتخاب سشوار
- تنظیم دما و باد جدا از هم. باد زیاد با دمای متوسط سریع‌تر و کم‌آسیب‌تر از باد کم با دمای بالا خشک می‌کند.
- یونیزه یا سرامیکی. حرارت را یکنواخت پخش می‌کند و وز را کم می‌کند؛ برای موی ضخیم و وزدار تفاوتش محسوس است.
- دکمهٔ باد سرد. چند ثانیه باد سرد در پایان، کوتیکول را می‌بندد و مدل را تثبیت می‌کند.
- نازل باریک برای صافی و دیفیوزر برای موی فر؛ بدون سری، باد پراکنده مو را وز می‌کند.
انتخاب اتو و حالت‌دهنده
- صفحهٔ سرامیکی یا تورمالین برای بیشتر موها؛ تیتانیوم فقط برای موی بسیار ضخیم و مقاوم که به دمای بالاتر نیاز دارد.
- دمای قابل‌تنظیم با نمایشگر. اتویی که فقط «کم / زیاد» دارد معمولاً در حالت «کم» هم بالای ۱۸۰ درجه است.
- لبه‌های گرد و صفحهٔ شناور مو را گیر نمی‌اندازند و برای فر و موج هم قابل‌استفاده‌اند.
دمای مناسب هر نوع مو
- موی نازک، آسیب‌دیده یا دکلره‌شده: ۱۳۰ تا ۱۵۰ درجه.
- موی رنگ‌شده: ۱۵۰ تا ۱۷۰ درجه؛ حرارت بالاتر رنگ را سریع‌تر می‌پراند.
- موی معمولی: ۱۶۰ تا ۱۸۰ درجه.
- موی ضخیم و مقاوم: حداکثر ۱۹۰ تا ۲۰۰ درجه، و یک بار کشیدن آهسته به‌جای سه بار کشیدن سریع.
سه قاعدهٔ استفاده
- فقط روی موی کاملاً خشک. اتو روی موی نم‌دار آب داخل ساقه را می‌جوشاند؛ صدای «جلز» یعنی آسیب ساختاری.
- محافظ حرارتی، همیشه. اسپری یا سرم محافظ را روی موی نم‌دار پیش از سشوار و یک لایهٔ سبک روی موی خشک پیش از اتو بزن. لایهٔ محافظ انتقال حرارت را کند می‌کند و رطوبت را نگه می‌دارد.
- هر دسته یک بار. دسته‌های نازک، یک حرکت آهسته. تکرار روی یک دسته بیشترین آسیب را می‌زند.
نگهداری ابزار
صفحه‌ای که رویش باقی‌ماندهٔ اسپری و روغن سوخته چسبیده، حرارت را ناهموار منتقل می‌کند و مو را می‌کشد. هفته‌ای یک بار، ابزار سرد و از برق جدا را با پارچهٔ نم‌دار تمیز کن. فیلتر پشت سشوار را هم؛ فیلتر گرفته موتور را داغ‌تر و باد را ضعیف‌تر می‌کند.